Zibaldone

Zibaldone as ‘una insalata di più herbe’, a salad of many herbs

Zibaldone alternatives

• Locus Communis (latin)
• Biji (Chinese)
• Cornucopia
• Fleeting notes
• Catch All
• Commonplace Book
• Compendium
• Wastebook
• Hodge Podge
• Alles-in-één
• Mengelmoes
• Log book
• Composition book
• Journal
• Codex; (plural: codexes, codices) ancient manuscript text in book form.
• Contemplatio
• Ricordanze, or home account book
• Memoriali, giornali, quaderni and squartofogli:
• Rapiaria, the religious zibaldoni
• Table-book tafelet
• Stammbuch
• Album amicorum
• Holster book’
• Tagebuch
• Diptych tablet
• Libri segreti
• Libri di ricordi (memoirs)
• Libri di famiglia (family books)
• Memoriale
• Scriptorium
• Bastardello (working draft)
• MEMO BOOK
• Soliloquy; theatrical device where a character speaks their private thoughts aloud while alone on stage or apart from other characters. It allows the audience to hear the speaker's true inner feelings, motives, or plans.

Zibaldone Magliabechiano, that he kept himself. Scholars have pored over them movement were encouraged to keep rapiaria. The name for these notebooks derives from the Latin rapere, meaning to seize; we might call them ‘grab-bags’

Een zibaldone (meervoud: zibaldoni) is een Italiaanse term die verwijst naar een notitieboek of schrift met een verzameling van verschillende teksten in de volkstaal. Deze boeken werden in de late middeleeuwen en de renaissance door burgers in Italiaanse stadstaten gebruikt om aantekeningen, gedachten, observaties en andere tekstfragmenten vast te leggen. Een bekend voorbeeld is de Zibaldone van Giacomo Leopardi, een uitgebreid intellectueel dagboek.

Een zibaldone bevat vaak een mix van verschillende genres en onderwerpen, zoals literaire teksten, filosofische ideeën, persoonlijke observaties, en aantekeningen over diverse onderwerpen.

Het is een persoonlijk notitieboek of schrift, waarin de schrijver zijn gedachten en observaties verzamelt.

De term kan ook worden vertaald als "hodge-podge" of "alles-in-één", wat de diversiteit van de inhoud benadrukt.

Een zibaldone (meervoud zibaldoni ) is een Italiaans alledaags notitieboekje of notitieboekje met een grote verscheidenheid aan teksten in de volkstaal, gekopieerd in een klein of middelgroot papieren codex voor burgers in Italiaanse stadstaten uit de late middeleeuwen en de renaissance .

Het woord zibaldone verscheen voor het eerst halverwege de veertiende eeuw en betekende oorspronkelijk ‘een hoop dingen’ of ‘ mengelmoes ’. Het werd in de tweede helft van de veertiende eeuw gebruikt in een poëtisch werk van Franco Sacchetti. In de tweede helft van het Quattrocento werd het woord zibaldone specifiek gebruikt om ‘een notitieboekje te beschrijven dat een mix van literatuur, elementaire wetenschappen (zoals astrologie, kosmografie etc.), gebeden en bovenal persoonlijke memoires kon bevatten.’

Net als memoires zijn zibaldoni ook familieboeken, voor zover ze ook binnen een huiselijke omgeving werden opgesteld en bedoeld waren voor beperkte privécirculatie. Ze verschillen echter op belangrijke wijze van de bekendere Italiaanse memoires uit deze periode, die bekend staan als ricordanze , ricordi of libri segreti . In tegenstelling tot de auteur van een memoire of dagboek , was de samensteller van een zibaldone niet primair gericht op het vastleggen van biografische of historische documentatie, maar op het verzamelen van de meest betekenisvolle teksten voor hun eigen verlichting en die van hun familieleden: "Hoewel het geen privémemoires waren, en ook geen openbare geschiedenissen, werden zibaldoni beschouwd als belangrijke cultuurdragers. Florentijnen namen de overdracht van hun geschreven cultuur net zo serieus als de overdracht van de familienaam van de ene generatie op de andere." [ 5 ]

Renaissance Florentijnse zibaldoni Veruit de meeste zibaldoni werden gekopieerd door Florentijnen, hoewel andere Italianen ze ook samenstelden, met name Venetiaanse kooplieden, vanaf de veertiende eeuw. Venetiaanse voorbeelden zijn onder meer de Zibaldone da Canal en Het Boek van Michaël van Rhodos . Vanwege de extreem hoge geletterdheidsgraad in Florence van "minstens 69,3% van de volwassen mannelijke bevolking" in de vijftiende eeuw, was het kopiëren van manuscripten daar een zeer populair tijdverdrijf. Literatuurcriticus Vittore Branca heeft deze Florentijnen, die geen professionele kopiisten waren, gekarakteriseerd als " copisti per passione ", gedreven door een passie om de teksten die ze waardevol achtten samen te stellen en te delen. Branca schat dat van het enorme aantal manuscripten dat ze produceerden, er nog steeds meer dan 2000 bestaan. [ 8 ]

Hoewel de meeste zibaldoni anoniem zijn, zijn er verschillende die zijn samengesteld door bekende Florentijnse individuen het onderwerp geweest van wetenschappelijke studies, bijvoorbeeld Giovanni Boccaccio 's drie zibaldoni . [ 9 ] en Giovanni di Paolo Rucellai 's Zibaldone quaresimale [ 10 ] [ 11 ] Op dezelfde manier is de Rustici Codex , een zibaldone die opvalt door de gedetailleerde illustraties door zijn kopiist, de goudsmid Marco di Bartolomeo, het onderwerp geweest van academische bestudering. [ 12 ] Onder de notitieboekjes van Leonardo da Vinci bevinden zich ook geschriften die lijken op zibaldoni . [ 13 ]

Het samenstellen van deze manuscripten was niet beperkt tot maatschappelijke elites zoals Rucellai, literaire figuren zoals Boccacio, of kunstenaars zoals Leonardo. Zoals historicus Dale Kent heeft aangetoond, werden zibaldoni gekopieerd door Florentijnen “in elke trede van de maatschappelijke ladder van geletterde burgers, van Cosimo en Piero de' Medici tot zeepmakers en zadelmakers.” En de teksten die ze kopieerden waren net zo divers als de kopiisten zelf: “Gebaseerd op een uitgebreid repertoire van devotionele, antieke en burgerlijke literatuur, bewaarden deze informele persoonlijke boeken de poëzie, het proza, de liederen en fragmenten van waardevolle informatie die de populaire cultuur vormden.” [ 14 ]

Het woord kan ook specifiek verwijzen naar het boek met filosofische beschouwingen van de negentiende-eeuwse Italiaanse dichter Giacomo Leopardi , de Zibaldone di pensieri, vaak eenvoudigweg De Zibaldone genoemd .

Verder is er een tweejaarlijks Duitstalig tijdschrift getiteld Zibaldone. Zeitschrift für italienische Kultur der Gegenwart ( Journal for Italian Culture of the Present Day ). [ 16 ]

Other types of zibaldone Romans kept notes of ideas, maxims, quotations and so forth, and called these collections locus communis. The term commonplace book, is a translation of the Latin locis communis. Emperor Marcus Aurelius himself kept one, and it became his Meditations. From the third century, the Chinese kept biji, which were similarly collections of notes.

History Zibaldone are the basis for commonplace books and later, bullet journals. 

Short

Zibaldone (meervoud: zibaldoni) een klein of middelgroot papieren codexnotitieboek om aantekeningen, gedachten, observaties en andere tekstfragmenten vast te leggen. De term kan worden vertaald als ‘hodge-podge’,‘een hoop dingen’ of ‘mengelmoes’ of ‘alles-in-één’, wat de diversiteit van de inhoud benadrukt.

Henk Alles enrico.tutti@outlook.com Tel +31 610 978 111